İremle Minik Bir Mola

Stefan Zweig'den okumak istediğim çokça merak ettiğim, çağdaş dünya klasiklerine girmiş olan kitabı OLAĞANÜSTÜ BİR GECE'yi Marmaris'teki evimizde bulunca ilk onu okumaya karar verdim.  Bir şevkle, tatilimin en güzel yanını kitap okumak yaptım. İyi ki ❤️ Konusunu çok da harika bulmasam da, yazarın cümlelerine hangi kavramı nasıl betimlediğine odaklanmaya çalışarak, edebiyat çalışır gibi bir aksiyonla bu kitabı bitirmeye çalıştım.  Yer yer beni gülümsetti, yer yer bunalttı.  Kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar olan bütüncül yaklaşımımın tek mottosu : "Hayat Bildiği Gibi Gelsin, Hodri Meydan!" olurdu.   Hayatımızın amacını sorgulatıyor, senden başka başkaları da şöyle düşünebilir ana fikriyle kapatılabilir bu kitap.   Sevdiğim alıntı sayfalarını ekliyorum; 

Pilatese başladıktan birkaç ay sonra yazdığım satırlar;  En büyük keşkem dansı bırakmak oldu. Ne zaman bunun eksikliğini ve huzursuzluğunu hissetsem kendimi 1-0 yenik sayarım.  Bazı insanlar bazı durumlarda bazı bazı zorlanır. O "bazen"ler bazı bazı yakın olur, bazı bazı uzak olur. Hayat zaten bireysel olabilmek adına zor, o "bazen"leri de çok zorlamayalım. İçinde olmak istediğin bir ben varsa, o yol başladıysa, kaybettiğin güven yavaş yavaş alevlenmeye başladıysa bırak o akan yavaş aksın. Bazı bazı hızlanır 😉   Yenilenmeye ve değişmeye mecbur bizler evriliyoruz, evrilen hiçbir zaman eskisi gibi olmaz. Ama bazı bazı olur hissedersin, sana bazı bazı yakın gelir. İşte öyle bir an.  Bazı insanlar bazı durumlarda bazı bazı zorlanır. Zaten olması gereken adımların bizlere lüks gibi sunulduğu bir coğrafyada, direnerek direnç kazanıyoruz. Bazı bazı devam. Şimdi küçük bir mola, sonra hocam ile devam. ********** Yaş 33,  İrem

Herkese merhaba,  Her şeyin anlamını yitirdiği bu son dönemlerde neyi nasıl aşacağız bilmiyorum.  Herkeste bir çaresizlik, çaresizliğin getirdiği boşvermişlik, boşvermişliğin oluşturduğu kaygı bozuklukları. Hem insan istiyorum hem istemiyorum. Çok garip bir his. Ve bu his her yaşadığımız sıkıntılı durumlarda beni daha da kendime kapattırıyor. Ne depremi bitiyor, ne ekonomik krizi, ne pandemiler, ne siyasi krizler, ne iş stresi bitiyor, ne evlilik ve aile kaygısı bitiyor. Ben anlamadım arkadaşlar, kahve içiyorum ben bu kahveyi ne ara içtim yetmedi bana diyorum. bir daha bir daha, sonrası kendi kalp çarpıntımda oturduğum yerde depremleri yaşıyorum. Sallanma bitmiyor yani..    Eşyalarıma bakıyorum, her şey gerekliliğini yitirdi sanki. Bunu niye süreceğim ki, bunu niçin kullanacağım ki sorularıyla kaplı kara bulutlar banyomda, odamda, salonda, çantamda.  Yediğime içtiğime bakıyorum, yarın ya bunları bulamazsam! sonrası mide krampları, bulantıları. Ne ağzımın tadı ka...