İremle Minik Bir Mola

Merhaba kızım, kıvırcık saçlım, boncuk gözlüm Ayşe'm. Çok yaramaz ama bir o kadar da komik bir kızsın, kolayca sinirlenebilsem de sana hemen bir bakışınla yumuşatıyorsun yüreğimi. Kızıldığını da esprileri de anlıyorsun ya, o boncuk gözlerinde her duygun merak kapısına açılıyor ya, çoğu zaman inadından illAllah getirtsen de;pişman olacağım istemsiz her ofladığımda beni oflayarak taklit ediyorsun ya beni bir gülme tutuyor, nereden geldin sen başıma? İyi ki geldin meleğim. Sana bir şeyleri öğretmeye çalışıyorum, mücadelemin ve yorgunluğumun nedeni. Sana yetersiz kalabildiğimi bana çokça hissettirdiğin bir vücutsun kıpır kıpır. Darılsam hemen darıldığımı anlar bacağıma sarılır, üstüme çıkar bir öpücük kondurursun dudağıma. Bana muhtaçlığın aslında benim sana mecburiyetim kızım...  İnanılmaz bir enerji gerekiyor sana,  zorlanıyorum. Laptop kablomu atlama ipi yapıp benim asla ve asla bilgisayar başında oturmamı istemiyorsun, evde olmadığımda kimseye yapmadığın nispetleri, nazla...

İyi geceler... Zamanın hızına, unutuşlarıma, vay be diyerek hatırladıklarıma selam ederek yatağıma uzandım sonunda. Neredeyse iki aydır evde kalışlarımız, evden çalışma + ev hanımlığı + annelik + eşlik. Eeee peki İrem nerede kaldı? 🤷🏻‍♀️ Motivasyonu sağlamak çok zor geliyor. Hep bir koşturma, bel bacak ağrısı, toparlanmaca, stres, saç dökülmeleri, fazla yeme isteği, uyuyamamak ama uyumak istemek, mutfak işlerinden bezginlik ama mecburiyet... sizde durumlar nasıl? 🤔 Tek sosyalliğimizin markete gitmek olduğu bu dönemler, ne günlere kaldık arkadaş. Bu aralar ev değişikliğine taktım yine, kızın odası şöyle olsun, yok bizim odamıza şunu ekleyelim vs.. her dakika elim bir şeylerin üzerinde onu oraya şunu şuraya kaldır kaldır bitiremiyorum, ne çok ıvır zıvır varmış evde yahu. Ayşeli ev tam bir savaş alanına döndüğü için çok dağılıyor, ben de pek sabırlı değilim dağınıklığa. Günde 10 kere elektrik süpürgesi çalıştırıyorum her zaman ıslak mendil, kolonya, çamaşır suyu elimde. Elimden geld...

Herkese selam, Öncelikle ben İrem. 26 Kasım 2019'da 30 yılı devireceğim, yaşım artık 30 diyeceğim. 29 yaşımın ilk aylarında anne oldum. Hayatımın en kaygılı, en tecrübesiz, en meraklı, en içgüdüsel, en yorucu dönemine girmiş bulundum 21.01.2019 tarihi itibariyle. Kızım Ayşe doğdu. Her koşulda bireyselliği savunan, ''önce kendim'' diyen İrem, anne olunca bir afalladı, bir sersemledi, ama bu işin üstesinden bence iyi bir şekilde geldi. Aylar geçti, geçiyor da. Ama hala ''İrem nasılsın?'' demeden önce ''Ayşeeeee'' çığlıkları atan bireylere alışamadım. Sanki ben yokmuşum gibi... Önce ben varım, ben doğurdum bu kızı ayol! Bir halimi hatırımı, sağlığımı sorun, ilgilenin değil mi? Ama yok! Her kadın, her anne evlat yetiştirme biçimini doğru zannediyor, ya da tüm pişmanlıklara ve başarısızlıklara rağmen dışarıya kendini öyle göstermeyi çok seviyor. Bense kızım büyüdükçe daha içgüdüsel yaklaşmaya, ve ''BİR BİREY'' yetiştiriy...

Herkese merhaba, Nihayet her saniye içimden konuştuğum cümlelerimi, her adımımda geride bıraktığım kafamda yanıp sönen konuşma balonlarımı yazıya dökebiliyorum. İsteğim kalıcı olması, okunması, unutulmaması, özellikle de benim unutmamam. Kızım doğup da ciddi bir alışma ve öğrenme mücadelesine girene kadar, hayatım ne kadar da olağan sularda, mutlu sıradanlığın dingin kıyılarındaymış ( tam da istediğim gibi ) . Ben kendimi bildim bileli, derdim hep kendimle oldu. Hani tek rakibin kendin olsun derler ya, işte öyle. Bencillik değil bu, ‘ ben ’lik. ‘Ben’i geliştirmek, iyileştirmek, hayat amacımdır. Kendimi salmadım, unutmadım, bırakmadım tabii ki de, ama insanın ruhu öyle mi? Salmaya, unutmaya, bırakmaya o kadar müsait ki ruhlarımız...Doğum sonrası kendimle verdiğim mücadele aslında anne olmuş çoğu kadının da sıradanlaşan mücadelesi, evet biliyorum herkes aynı yollardan geçiyor; fakat, kişinin kendisine özgü olan bu süreçleri herkes için de ayrı değerlendirmek gerekiyor. Ayrı değer...